Έχω περάσει ουκ ολίγες ώρες της μέχρι τώρα ζωής μου σε αεροπλάνα. Η τελευταία (χτες) ήταν όμως ειδική περίπτωση. Το πρόγραμμα πτήσης ήταν να πάω από Αθήνα Βρυξέλλες μέσω Κέρκυρας. Τελικά όμως κατέληξα Αθενς-Κορφου-Αθενς-Ρώμη-Μόρντορ-Μρασσελς.
Αν και μακροσκελές, το ταξίδι αποτέλεσε θησαυρό! (γουαου θαυμαστικό!) Ως μπλαζέ και κιτς "κωμικός" (εδώ γελάμε) έχω ανάγκη για κλισέ, όπως η Κέ$α έχει ανάγκη το αουτοτουν. Πέντε πτήσεις έθρεψαν το συγγραφικό μου ταλέντο, εμπνέοντας με σαν ομηρικές μούσες. (ριπριζεντ γιο!) Θα βάλω και γω το ληθαράκι μου λοιπόν στο χιλιοσατιρισμένο σκηνικό του αεροπλάνου.
Ίσως η πιο επίπονη εμπειρία του Ελ. Βενιζέλου (μετά την συντριβή αεροπλάνου εννοείται) είναι η αναμονή στα μηχανήματα σελφ τσεκ-ιν. Υποτείθεται τα έβαλαν για να επιταχύνουν την διαδικασία επιβίβασης. Τεστικλς! Όταν βάζεις μία γριά μπροστά σε επιφάνεια αφής μην περιμένεις πολλά πολλά ειδικά όταν το πιο κοντινό που έχουν δει σε πληκτρολόγιο qwerty είναι ο δίσκος της φαιστού σε γραμμική Β. (τρολολολ)
Κάνεις τσεκ-ιν, περνάς αφορολόγητα (φτηνό αλκοόλ φακ γες!), περιμένεις μία αιωνιώτητα στο γουεϊτινγκ ρουμ, προσπαθείς να καταλάβεις από που ξέρεις τον απέναντι, ξεκινάει η επιβίβαση (για κάποιους ξεκίνησε πριν μία ώρα και γι'αυτό περιμένουν ορθοστασίδι), μπαίνεις μέσα και κάθεσαι.
Στην πρώτη πτήση έκατσα θέση 3Β, ακριβώς πίσω από τους Βι Αϊ Πι. Η ζήλεια πάντα οργιάζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Θέλω και γω να πίνω την πορτοκαλάδα μου σε γυάλινο ποτήρι αντί του πλαστικού γαμώτη! Γιατί να μην είμαι πλούσιος; Ειδικά όταν η πτήση διαρκεί περίπου μία ώρα, γιατί να μην μπορώ να πληρώνω ένα κατοστάρικο παραπάνω για φουλ άνεση? Άσε που έχουν κουρτινούλες για να μην τους ενοχλούμε με τα πέσαντ βλέμματά μας. Είμαι απλά τζέλους.
Και επιτέλους αποφάσισα να μπω στο επίμαχο ζήτημα: τους κλασικούς επιβάτες ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ αεροπλάνου. Δεν πα να πετάς και με πολεμικό αεροσκάφος για Ιρακ ( έχουν ακόμα πόλεμο εκεί ε;), πάλι τους ίδιους τύπους επιβατών θα πετύχεις. Για να γίνει λίγο πιο εύπεπτο το μπλόγκ, τους αναφέρω με μπούλετ ποϊντς γιατί ξέρω ότι το κοινό μου δεν τα πιάνει γρήγορα. Ναι, σε σένα αναφέρομαι φίλε αναγνώστη.
Νεόραιβος.
Αν και μακροσκελές, το ταξίδι αποτέλεσε θησαυρό! (γουαου θαυμαστικό!) Ως μπλαζέ και κιτς "κωμικός" (εδώ γελάμε) έχω ανάγκη για κλισέ, όπως η Κέ$α έχει ανάγκη το αουτοτουν. Πέντε πτήσεις έθρεψαν το συγγραφικό μου ταλέντο, εμπνέοντας με σαν ομηρικές μούσες. (ριπριζεντ γιο!) Θα βάλω και γω το ληθαράκι μου λοιπόν στο χιλιοσατιρισμένο σκηνικό του αεροπλάνου.
Ίσως η πιο επίπονη εμπειρία του Ελ. Βενιζέλου (μετά την συντριβή αεροπλάνου εννοείται) είναι η αναμονή στα μηχανήματα σελφ τσεκ-ιν. Υποτείθεται τα έβαλαν για να επιταχύνουν την διαδικασία επιβίβασης. Τεστικλς! Όταν βάζεις μία γριά μπροστά σε επιφάνεια αφής μην περιμένεις πολλά πολλά ειδικά όταν το πιο κοντινό που έχουν δει σε πληκτρολόγιο qwerty είναι ο δίσκος της φαιστού σε γραμμική Β. (τρολολολ)
Κάνεις τσεκ-ιν, περνάς αφορολόγητα (φτηνό αλκοόλ φακ γες!), περιμένεις μία αιωνιώτητα στο γουεϊτινγκ ρουμ, προσπαθείς να καταλάβεις από που ξέρεις τον απέναντι, ξεκινάει η επιβίβαση (για κάποιους ξεκίνησε πριν μία ώρα και γι'αυτό περιμένουν ορθοστασίδι), μπαίνεις μέσα και κάθεσαι.
Στην πρώτη πτήση έκατσα θέση 3Β, ακριβώς πίσω από τους Βι Αϊ Πι. Η ζήλεια πάντα οργιάζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Θέλω και γω να πίνω την πορτοκαλάδα μου σε γυάλινο ποτήρι αντί του πλαστικού γαμώτη! Γιατί να μην είμαι πλούσιος; Ειδικά όταν η πτήση διαρκεί περίπου μία ώρα, γιατί να μην μπορώ να πληρώνω ένα κατοστάρικο παραπάνω για φουλ άνεση? Άσε που έχουν κουρτινούλες για να μην τους ενοχλούμε με τα πέσαντ βλέμματά μας. Είμαι απλά τζέλους.
Και επιτέλους αποφάσισα να μπω στο επίμαχο ζήτημα: τους κλασικούς επιβάτες ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ αεροπλάνου. Δεν πα να πετάς και με πολεμικό αεροσκάφος για Ιρακ ( έχουν ακόμα πόλεμο εκεί ε;), πάλι τους ίδιους τύπους επιβατών θα πετύχεις. Για να γίνει λίγο πιο εύπεπτο το μπλόγκ, τους αναφέρω με μπούλετ ποϊντς γιατί ξέρω ότι το κοινό μου δεν τα πιάνει γρήγορα. Ναι, σε σένα αναφέρομαι φίλε αναγνώστη.
- Μωρά: Δυστυχώς δεν αναφέρομαι σε χοτ μπεϊμπς αλλά σε νεογνά.
- Ο Μύξας, ιδρωτίλας, ασθματικός: Φαν φακτ, o ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να παράγει περίπου 185 κυβικά μέτρα βλέννας. Αν δεν με πιστεύεις παρατήρησε τον μύξα, ιδρωτίλα, ασθματικό δίπλα σου στο αεροπλάνο νεξτ ταϊμ.
- Ο\Η Φάμπιουλους: Συνήθως γκεϊ, ο φαμπιουλους νομίζει ότι πετάει σε γραμμή Παρίσι - Νέα Υόρκη οπότε φροντίζει να ντύνεται, να αρωματίζεται και να στολίζεται λες και πάει σε βασιλικό σουαρέ. Εδώ ανήκουν και οι γριές που ντύνονται με το συνολάκι της εκκλησίας, αλλά πλέον είναι είδος ύπο εξαφάνιση καθώς σπάνια καταφέρνουν να περάσουν από το σελφ τσεκ-ιν.
- Ο Μιστερ Πρέσιντεντ: Ο ενοχλητικός αυνάνας που θα σταθεί μπροστά σε ότι και αν συμβεί. Γεννημένος ηγέτης, και πιθανότατα ζυγός. (Σας ξέρουμε εσάς και την φάρα σας. Αλλά δεν θα'ρθει ο ανάδρομος Ερμής; Εκεί θα δείτε.) Αν αργήσει το αεροπλάνο, αυτός θα κάνει παράπονα με λεγάμενα του στυλ "Κόψτε το σβέρκο σας". Αν το φαΐ είναι "τζι τι πι" που λέμε και μεις οι νεολαίοι, αυτός θα τσακωθεί με το κάμπιν κρου, καθώς ως γνωστόν, αυτοί φταίνε για ΟΛΑ!
- Ο επαναληπτικός μπλα-μπλας: Αν κάτσεις δίπλα του, συλλυπητήρια. Είναι ο τύπος που θα ξεκινήσει να μιλάει στην Ταϊλάνδη και θα σταματήσει στον Καναδά. Ο μονόλογος θα είναι πιο μονότονος και από χιόνια στο ραδιόφωνο, ενώ στην σπάνια περίπτωση που θα απευθύνει ερώτηση θα απαντήσεις μονολεκτικά με τον φόβο ότι θα προκαλέσεις νέα χιονοστοιβάδα-λογοδιάρροιας.
- Ο κουρασμένος: Ίσως η καλύτερη περίπτωση καθώς δεν ενοχλεί σε τίποτα. Το μόνο αρνητικό είναι η αμηχανία που προκύπτει όταν πρέπει να τον ξυπνήσεις γιατί η συνοδός θέλει να σηκώσει το τραπεζάκι.
- Ο Αλλαχαμρακανταζ: αλλαχμρακανταζ, ντεθ του αμερικα. ΜΠΟΥΜ.
- Too soon?
Νεόραιβος.
No comments:
Post a Comment