Πήγα λοιπον σε ένα γκαδερινγκ τις προάλες ( του στυλ ποτό, φαϊ, πι-σι) και με τα σχετικά καταλήξαμε στην κλασική βραδιά-ευρωόραση με χορευτικά Σερτάμπ και Ρουσλάνα. Κάπου μεταξύ χεντ-μπανγκ και καναπεδίλας κάνω παραγκελιά το αγαπημένο μου. Νίκι Μινάζ, α$$ (το ντολαρ σαϊν απαραίτητο). Ξεκινάει το μπιτάκι και μπαίνω σε ασπρίλα μόουντ χορός (αυτό που κάνεις με το κεφάλι και φέρνεις λίγο σε περιστέρι) και από πρώτο στίχο ξεκινάω το "ραπάρισμα", απαγγέλοντας τους στίχους του δε λετερ. Και εδώ είναι το ποϊντ μου. Ακούω Μινάζ και όχι απλά γουστάρω, λιώνω!
Και θα μου πεις εσύ ο ψαγμένος μουσικόφιλος: "Καλά ρε πούστη, ένα ογδόντα παλικάρι και ακούς αυτό το έκτρωμα; Αυτή τη μαλάκω; Ρε μήπως βουτάς το χωνί στο μέλι; Μήπως καρφώνεις την όπισθεν; Ξέρω γω χαστουκίζεις το δελφίνι;" (γιατί εννοείται πως η μουσική που ακούς καθορίζει την αντρίλα σου #insertsarcastictone)
Και ισχύει μέχρι ένα σημείο πως τα "τραγούδια" της Νικούλας είναι γαμησέ τα. Άσμα και αξία ο πλέον θεόπνευστος στίχος "Wobbledy wobble, wo-wo-wobble, wobbin/Ass so fat, all these bitches pussies is throbbin" ενώ η μουσική και το μπεϊσ-λαϊν μου θυμίζει μια φορά που κωλοχαιρόμουνα στο fruity-loops. Αλλά παρόλη την ντεκαντανς της μουσικής, τρελαίνομαι για την Μινάζ (γνωστή και ως Ρόμαν). Όπως τρελένομαι και για Οικονομόπουλο, Πιτσι Πιτσι Πιτς τα πρωινά στο σταρ (ω ναι, τόσο χαμηλά), ταινίες του στυλ "Στεπ-Απ 3D", γατες και αιμοβόρες αράχνες στον συσσωλήνα (youtube για τους αγγλομαθείς), Σπύροσούληάλλαξετο, και τον αυνανισμό πάνω στην βαρεμάρα.
Κοινός παρονομαστής των παραπάνω, το τσιπιλίκι του εντερτεϊνμεντ. Πολλές φορές μου καβλώνει να σαπίσω στην σαπίλα της σημερινής κοινωνίας και σε ότι παρακμιακό βγάζουν τα μέσα. Όποιος λέει ότι δεν το κάνει είναι λαϊαρ και όπως λέει και η φίλη Μαρία Σκαφίδα είναι ψεύτης, υποκριτής, μαζοχιστής, αντιπρόσωπος και υποκριτής! Όλοι γουστάρουμε μια φορά στο τόσο να ρίχνουμε το επίπεδο. Όπως αποφασίζεις μία κυριακή βράδυ να φας πιτόγυρο από το λιγδάδικο της γωνίας (btw οι γάτες και τα αδέσποτα που ξαφανιστήκανε ρε παιδιά;), ενώ στο ψυγείο έχεις γιουβαρλάκια αυγολέμονο, έτσι και γω αποφασίζω καμιά φορά να αλλάξω το πλεϊ-λιστ από Queen, Αλκίνοο και Bar9 σε Μινάζ, Καρλυ Ρεϊ Τζεπσεν και εκείνο το γαμάτο μωράκι που γελάει όποτε του κάνουν Μπλονγκ.
Τι να κάνουμε έτσι είμαι γω, τσίπης-βλάχος που αγαπάει την καπιταλιστική παραγωγή για τις μάζες. Εσύ που ακούς μόνο Τσιλντρεν Οφ Μποντομ ή βλέπεις μόνο ταινείες Γουντι Άλεν, καλά είσαι με αντικομφορμιστική μόστρα, αλλά όταν θα είμαστε στο χι κλαμπίδι ή σπιτόπαρτο, εγώ θα χορεύω και θα γουστάρω, ενώ εσύ θα κάθεσαι στην γωνίτσα γυρίζοντας τα μάτια. Κλαπαρχίδα, ε κλαπαρχίδα!
Νεόραιβος :)
Και θα μου πεις εσύ ο ψαγμένος μουσικόφιλος: "Καλά ρε πούστη, ένα ογδόντα παλικάρι και ακούς αυτό το έκτρωμα; Αυτή τη μαλάκω; Ρε μήπως βουτάς το χωνί στο μέλι; Μήπως καρφώνεις την όπισθεν; Ξέρω γω χαστουκίζεις το δελφίνι;" (γιατί εννοείται πως η μουσική που ακούς καθορίζει την αντρίλα σου #insertsarcastictone)
Και ισχύει μέχρι ένα σημείο πως τα "τραγούδια" της Νικούλας είναι γαμησέ τα. Άσμα και αξία ο πλέον θεόπνευστος στίχος "Wobbledy wobble, wo-wo-wobble, wobbin/Ass so fat, all these bitches pussies is throbbin" ενώ η μουσική και το μπεϊσ-λαϊν μου θυμίζει μια φορά που κωλοχαιρόμουνα στο fruity-loops. Αλλά παρόλη την ντεκαντανς της μουσικής, τρελαίνομαι για την Μινάζ (γνωστή και ως Ρόμαν). Όπως τρελένομαι και για Οικονομόπουλο, Πιτσι Πιτσι Πιτς τα πρωινά στο σταρ (ω ναι, τόσο χαμηλά), ταινίες του στυλ "Στεπ-Απ 3D", γατες και αιμοβόρες αράχνες στον συσσωλήνα (youtube για τους αγγλομαθείς), Σπύροσούληάλλαξετο, και τον αυνανισμό πάνω στην βαρεμάρα.
Κοινός παρονομαστής των παραπάνω, το τσιπιλίκι του εντερτεϊνμεντ. Πολλές φορές μου καβλώνει να σαπίσω στην σαπίλα της σημερινής κοινωνίας και σε ότι παρακμιακό βγάζουν τα μέσα. Όποιος λέει ότι δεν το κάνει είναι λαϊαρ και όπως λέει και η φίλη Μαρία Σκαφίδα είναι ψεύτης, υποκριτής, μαζοχιστής, αντιπρόσωπος και υποκριτής! Όλοι γουστάρουμε μια φορά στο τόσο να ρίχνουμε το επίπεδο. Όπως αποφασίζεις μία κυριακή βράδυ να φας πιτόγυρο από το λιγδάδικο της γωνίας (btw οι γάτες και τα αδέσποτα που ξαφανιστήκανε ρε παιδιά;), ενώ στο ψυγείο έχεις γιουβαρλάκια αυγολέμονο, έτσι και γω αποφασίζω καμιά φορά να αλλάξω το πλεϊ-λιστ από Queen, Αλκίνοο και Bar9 σε Μινάζ, Καρλυ Ρεϊ Τζεπσεν και εκείνο το γαμάτο μωράκι που γελάει όποτε του κάνουν Μπλονγκ.
Τι να κάνουμε έτσι είμαι γω, τσίπης-βλάχος που αγαπάει την καπιταλιστική παραγωγή για τις μάζες. Εσύ που ακούς μόνο Τσιλντρεν Οφ Μποντομ ή βλέπεις μόνο ταινείες Γουντι Άλεν, καλά είσαι με αντικομφορμιστική μόστρα, αλλά όταν θα είμαστε στο χι κλαμπίδι ή σπιτόπαρτο, εγώ θα χορεύω και θα γουστάρω, ενώ εσύ θα κάθεσαι στην γωνίτσα γυρίζοντας τα μάτια. Κλαπαρχίδα, ε κλαπαρχίδα!
Νεόραιβος :)
No comments:
Post a Comment