Γκουντ Ναϊτ

Κάθεσαι λοιπόν στο πισι τρεις τα ξημερώματα και λιώνεις. Έχεις βαρεθεί να παίζεις DMC, τα βλογκ τα έχεις μάθει όλα απ’έξω (από Ναϊτπαουερ μέχρι Κρις Κροκερς) και ρε παιδί μου πόσο λάστιχο να την κάνες πια. Εννοείται πως είσαι τόσο κουρασμένος που ακόμα και αν έμπαινε στο δωμάτιο η Μέγκαν Φοξ και σου ζήταγε σεχ θα έτρωγε χι (μα πόσο λάστιχο να αντέξεις;). Και αποφασίζεις πως είναι ώρα να την ξαπλάρεις, δίνοντας τον εαυτό σου στις αγκάλες του Μορφέα.

Και γουστάρεις άπειρα! Λες θα ξαπλώσω και θα κοιμηθώ αμέσως. Αμ δε... Αρχικά σηκώνεσαι να πλύνεις δόντια (έχουμε και ένα λεβελ οφ χαϊτζιν). Κάνεις αρκετή φασαρία ώστε να ξυπνήσεις έναν ναρκοληπτικό βραδύπου στην Βενεζουέλα. Μετά το αιματηρό βούρτσισμα (ο ντοκτορ λέει ότι κάνει καλό) αποφασίζεις ότι διψάς. Και τι κάνεις ο μαλάκας; Πίνεις αρκετό νερό ώστε να κατέβει αισθητά η στάθμη του Μαραθώνα.

Έχοντας λοιπόν ολοκληρώσει την νυχτερινή σου ιεροτελεστία αποφασίζεις να ξαπλώσεις και το κάνεις θριαμβευτικά! Κάτω το σκέπασμα που βάζει η μάνα σου για να προστατεύονται τα σεντόνια! (νομίζω αξιοπρόσεκτο ταμπου στον άνθρωπο αυτό του σεντονιού) Κάτω και το μπλουζάκι που θα έβαζες σήμερα στον καφέ αλλά αποφάσισες να μην φορέσεις γιατί δεν σου κάνει πια, παρατώντας το στο κρεβάτι! Και εκεί που κλείνεις τα μάτια σου ιν έκστασυ όλα στραβώνουν.

Αρχικά σου πέφτει το κινητό όταν πας να τσεκάρεις την ώρα (ότι βραδύποδες είχαν μείνει ξυπνήσανε και αυτοί). Έπειτα, ως λογικό συνεπακόλουθο της κατανάλωσης δύο τόνων Η2Ο, το στομάχι ανεβαίνει στο στόμα και καταλήγεις να ρέβεσαι ρισκάροντας έναν μινουσκουλ ενδοστοματικό εμμετούλη. Η θερμοκρασία εντωμεταξύ κυμαίνεται μεταξύ μείον πέντε και συν εκατόν εξηνταδύο βαθμούς. Σκεπάζεσαι: σκας, ξεσκεπάζεσαι: παθαίνεις υποθερμικό σοκ. Και λες: «Θα περάσει και η βαρυστομαχιά, θα συνηθίσω και το τροπικό κωλοκλίμα και μια χαρά θα κοιμηθώ».

Μάλλον ινπρομπαμπλ διότι ως γνωστόν μετά τις δυόμισι το αυτί σου μετατρέπεται σε ρανταρ από το SETI και ακούς το παραμικρό σε φουλ εϊτσ-ντι. Το πισι που κατεβάζει ταινιούλα για αύριο, την βρύση μέσα που στάζει και την Μέγκαν Φοξ που μετά την απόρριψη σου πήγε στον από πάνω για σεχ και αυτός ενέδωσε.

Και μετά έρχεται η κριτική στιγμή που σε καταδικάζει. Θυμάσαι εκείνο το creepypasta που είχες διαβάσει (λουκ ιτ απ... βασικά άστο καλύτερα) και αρχίζεις να κλάνεις κατσικόμαλο. Κάθε ήχος προαναγγέλει τον θανατό σου ενώ εάν ομηγένοιτο πέσει καμιά αφίσα απαγγέλεις πενήντα έξι πατερημά σε φάση τζιζους κραϊστ κομπελς γιου! Τι να κάνεις, ανοίγεις το λαμπατέρ, κοιτάς γύρω γύρω σαν τη παπαρήγα κουκουβάγια κανά μισάωρο ώσπου σε παίρνει ο ύπνος σε αντβανστ στάση γιογκα ύπο φως είκοσι βατ.

Σγουιτ ντριμς χανεϊ

Νεόραιβος.