Άνευ τίτλου.

Δεν θυμάμαι πως έφτασα μέχρι εδώ. Μόνο ότι έτρεχα. Έχω κρυφτεί σε έναν θάμνο, γύρω μου πέτρες και ησυχία. Μέχρι πριν από λίγο άκουγα τα βήματά της. Κάτι μου έκανε και δεν μπορώ να περπατήσω. Δεν θέλω να πεθάνω έτσι... Κρυμμένος σαν δειλό παιδί. Αλλά δεν ξέρω τι να κάνω. Είμα βαριά τραυματισμένος, και δεν έχω τη θέληση να συνεχίσω. Ακούω κάτι δίπλα μου. Κάποιο ζώο πρέπει να είναι. Το δάσος εδώ είναι γεμάτο. Και δεν φιλοξενεί μόνο ζώα. Δεν ξέρω οι φίλοι μου τι κάνουν. Νομίζω πολεμάνε.  Έπρεπε να είχαν φύγει.  

Ξεκινάω τις διαδικασίες, προετοιμάζομαι. Σε λίγο θα έχω γυρίσει σπίτι. Όλα θα πάνε καλά.

Τίποτα δεν πάει καλά.

Πλησιάζει. Λίγο ακόμα θέλω αλλά είναι πολύ κοντά. Δεν προλαβαίνω και δεν μπορώ να τρέξω.  Μπαίνει μέσα στους θάμνους. Αν δεν με έχει ήδη δει, σίγουρα θα με δει σε λίγο. Τα βήματά της εκωφαντικά.  Πλησιάζει με υπεράνθρωπη ταχύτητα. Είναι οι τελευταίες μου στιγμές και το ξέρω. Αρχίζω να τρέχω αλλά είναι σίγουρο ότι δεν θα καταφέρω τίποτα. Μου επιτίθεται. Με αποτελείωνει με ένα μαχαίρι. Το χρώμα φεύγει σιγά σιγά από τα μάτια μου. Πριν καν καταρεύσω στο έδαφος, αυτή έχει βρει τον επόμενο στόχο της.

Καλά ρε μαλάκες ποιος φίνταρε την Καταρίνα?  

Πτήση Τσάρτερ για Δουβλίνο

Η ιδιότητα κάποιων ανθρώπων να εντοπίζουν τις αδυναμίες των άλλων ήταν κάτι με το οποίο δεν είχα έρθει αντιμέτωπη ποτέ ως τώρα, καθώς η αυτοπεποίθηση μου περι των κοινωνικών σχέσεων μου δημιουργούσε παρωπίδες στο να βλέπω αν οι άλλοι υπερέχουν εμού σε οξυδέρκεια.
Τα σύνθετα εγκεφαλικά μου οχυρά κατέρρευσαν μπροστά στην απλούστερη των αποκωδικοποιήσεων, και μάλιστα από το δυνάμει αφεντικό μου. Ίσως η στιγμή αυτή είναι μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσω το πόσο σκληρά θα είναι στο μέλλον τα job interviews για μένα.

Δε θα πω ψέματα, υπερτίμησα τις ποταπές τεχνικές μου , προκειμένου να εδραιώσω το μονοπώλιο μου, να υπερτονίσω τη μοναδικότητα μου, να κατοχυρώσω τη θέση μου. Ας πούμε ότι έπαιξα αθέμιτα τη στιγμή που περίμεναν από μένα να διακριθώ στο θεμιτό.

Το κακό είναι ότι το πλαστό προσωπείο μου έπεσε μπροστά στον χειρότερο δυνατό άνθρωπο, αρχικά διότι ήταν ανήρ, και κατά δεύτερο ανήρ τον οποίο σκόπευα να εντυπωσιάσω με τα γυναικεία μου τερτίπια.

Και ενώ τα κίνητρα δεν έχουν και τόση σημασία καθώς είναι ηλίου φαεινότερα, έχει σημασία το πόσο μαζοχιστικά ερεθιστικό ήταν να βλέπω-για την ακρίβεια να ακούω-την άλωση του πνευματικού μου κόσμου.

Η διάσταση που θέλω να θίξω είναι πόσο διεγερτικό είναι να εισχωρούν στα πιο σκοτεινά μέρη της ψυχοσύνθεσης σου και να στα σκαλίζουν αριστοτεχνικά. Δεν έχει σημασία τόσο για μένα το αν θα πέσω ξανά σε λάκκους που έσκαψα η ίδια-ή αν όντως θα ξανασκάψω λάκκους, όσο το ότι κάποιος ανακάλυψε τις πρόχειρες παγίδες μου. Ξέρω ότι η αποκάλυψη δεν είναι τόσο επίπονη για εκείνον που την κάνει, όσο για μένα, που μπαίνω στο τριπ να χτίσω από την αρχή τρόπους να γίνω ελκυστική με ευθύτητα.

Ευθέως εγκεφαλικά, για εγκεφαλικούς τύπους, γιατί το εγκεφαλικό σεξ είναι 5 φορές πιο έντονο από το σαρκικό.

Φτάσαμε Δουβλίνο κ δεν ξέρω αν θα χω λεφτά να γυρίσω Αθήνα.

Υδρογονανθρακας

League of Legends και άλλα εκλεκτά διηγήματα.

Δεν έχεις τι να κάνεις. Έχεις λιώσει τις ταινίες, τις σειρές, τα βίντεο, τις μαγνητοσκοπημένες συναυλίες, το Skyrim. Θες ένα τίμιο RPG να γεμίσεις την κενή ζωή σου.

LoL.

Αρχίζεις να παίζεις, συμπαθητικό, εύκολο, λίγο για τον πούτσο η community αλλά παλέυεται. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν εμφανίζονται τα σημάδια του πρώιμου εθισμού.

Καίς τις πρωινές ώρες της σχολής για να κάνεις λέβελ άπ. Αναφέρεσαι στο σπίτι σου ως ‘’turret’’, βγαίνεις σπανίως για καφέ με φίλους και όταν το κάνεις γύρω στις 3 ώρες τσακώνεστε για τα items που πρέπει να βγάζεις, το πόσο γαμάει ο ένας τον παίκτη του άλλου και η συζήτηση εκτροχιάζεται και φτάνει σε βιασμούς μανάδων και άλλα τέτοια γυμνασιακά. Οι μη μυημένοι σε βρίζουν για το νέο τρεντ που εισήγαγες και κατέστρεψες την παρέα και κοιτούν καχύποπτα με υποψία αηδίας όταν αναφέρονται στην κουβέντα λέξεις όπως ‘’nexus, ulti, feeder, trinity force’’ και τα λοιπά τοιούτα.

4 η ώρα το μεσημέρι. Έξω βροχή και σαπίλα. ‘’Έλα Διονύση, μπές για ένα γκέημ’’. Και μπαίνει ο Διονύσης. Και τα γκέημς δεν είναι ένα και δύο, πάει 5 πρωί. Κοιμάσαι από τις 8 το πρωί ως τις 3 το μεσημέρι, ξαναμπαίνεις για ΛοΛ, καίγεσαι. Κοιτάχτηκες χτες τυχαία στον καθρέφτη και ήσουν αναμαλλισμένος, με μαύρους κύκλους, οδοντόκρεμα, καφέ και κομματάκια μπισκότου κολλημένα στο t-shirt σου.

Είπες θα το κόψεις, έτσι και έκανες. Έκλεισες τα αυτιά σου στις σειρήνες και έκανες χαρούμενη τη μάνα σου που σταυροκοπιότανε επειδή όλη μέρα ούρλιαζες μπροστά από την οθόνη και ‘’σκότωνες τέρατα’’.

Μα προχτές ο αδερφός σου τσίμπησε τον τελευταίο κεφτέ από το πιάτο και ούρλιαξες με μένος ‘’KILL STEAL’’.

Πάει, τελείωσε. Κυλίστηκες στο βούρκο του Summoner’s Rift και δεν υπάρχει κανείς πια που να μπορεί να σε τραβήξει από κει…

Εγώ Καμάρα κι εσύ Πολυτεχνείο

Όχι, δεν έχω κάτι με τους πολυτεχνίτες.

Η αλήθεια είναι ότι σαν ομάδα φοιτητών τους σέβομαι a priori, όπως σέβονται οι γριές τον παπά της ενορίας, καθώς πάντα πίστευα ότι είναι πιο έξυπνοι από μένα. Anyway, το μίσος και το μένος μου απέναντι σ’ αυτή την φοιτητική κάστα συνίσταται στο ότι τα μέλη της κατοικούν στον δικό τους πλανήτη, τον οποίο κατάφεραν λίγοι να προσεγγίσουν, και όσοι το έκαναν δεν επέστρεψαν ποτέ.

Μέτριο ανάστημα, μουσάκια, βερμούδα όλο το χρόνο, πόλο μπλουζάκια και γυαλιά. Λάπτοπ απαραιτήτως, ίσως και κάποια i-paparia την οποία ισχυρίζονται ότι ξέρουν να κουμαντάρουν. Επικοινωνούν με κώδικες, κρύα «θετικά» αστειάκια του τύπου «τι είπε το μήλο στο Νεύτωνα?» και προσφάτως καμμένες ατάκες του Δρ. Σέλντον Κούπερ-πλασαρισμένες με το ύφος του επαϊοντος ότι δήθεν εμείς την καταλάβαμε ενώ εσείς οι θνητοί όχι. Κατεβαίνουν στη σχολή με αυτοκίνητο γιατί είναι κούλ και έχουν να παρκάρουν. Ουσιαστικά ελπίζουν να εντυπωσιάσουν κανα ψάρι της Φιλοσοφικής με το φιατάκι του παππού τους αλλά φευ.

Το φαιδρό της υπόθεσης ξεκινά όταν παλεύουν να είναι φυσιλογικοί, πόσο μάλλον να βρούνε και γκόμενα. Δεν είναι κακοί, ούτε απαραίτητα άσχημοι. Απλά η ρετσινιά του ότι οι σκληροπυρηνικοί πολυτεχνίτες είναι μπακούρια και παρθένοι μέχρι τα 30, ρέει στο DNA τους ως ανασταλτικός παράγων.

Στο κλάμπ με άπειρη αυτοπεποίθηση κοιτούν τα γκομενάκια. Τα ωραία γκομενάκια. Μόνο αυτά. Τα πλησιάζουν με το ποτό στο χέρι. Με ύφος 100 Καρδιναλίων στήνονται δίπλα τους και χορεύουν. Που δεν χορεύουν, κάνουν σπασμωδικές κινήσεις σα γάτα που μόλις κατάπιε μαγνήτη. <Κούκλα, ποιο είναι το συνημίτονό σου; Πρέπει να είναι 2π, γιατί είσαι το νούμερο ένα>.

Λυπάμαι.

Eλεύθερος?

Βλέπεις: τριχωτό χέρι, μακρύ νυχάκι στο μικρό δάχτυλο και χρυσό δαχτυλίδι προαιρετικά. Στον καθρέφτη κρεμασμένες εικόνες όλων των Αγίων και ολόκληρη η επίχρυση Παναγία Σουμελά.

Ακούς: είτε Ντέρτι FM, είτε Τράγκα, εξαρτάται ποια ώρα της ημέρας είναι. Και βρισιές που απευθύνονται στα θεία (πόσο οξύμωρο; Βλ. εικόνες).

Μυρίζεις: Βαριά σέρτικα τσιγάρα που σε μαστουρώνουν, σε μια μοναδική πανδαισία με ιδρώτα σάπιου εξηντάρη.

Φυσικά όποιος Έλληνας σέβεται τον εαυτό του έχει αντιληφθεί πως το παραπάνω σεξουλιάρικο, αισθησιακό και φιλόξενο περιβάλλον είναι εκείνο του ταξί. Πάντα πίστευα ότι οι ταρίφες έχουν μεταξύ τους έναν μυστικό bro-code της υποχθόνιας αδελφότητας τους, ώστε να μπορείς να τους ξεχωρίζεις μέσα στα πλήθη. Έχουν την αύρα.

Αν ποτέ τους πιάσεις την κουβέντα η συζήτηση με μαθηματική ακρίβεια θα περιστραφεί γύρω από

1)Πόσο μαλακισμένα οδηγούν όλοι οι άλλοι, ανεξάρτητα που το 99% των ταξιτζήδων οδηγούν χειρότερα από λυσσασμένους χιμπατζήδες.

2)Δ.Ν.Τ. και οικονομικά-πολιτικά τεκταινόμενα, για τα οποία δεν έχουν σαφή άποψη αλλά οι παπαρολογίες τους είναι by default σωστές γιατί «εγώ ψήθηκα στο σχολείο της πιάτσας».

3)Τα 20άρια του λυκείου και το ότι ήταν σημαιοφόροι αλλά «δε γούσταρα να σπουδάσωνα ούμε».

Σε προσφωνεί πάντα ‘’φίλε’’ ή ‘’φίλε μου’’ ενώ το νυχάκι παραμονεύει σαν αρπακτικό να τσιμπήσει τα λιγοστά ψιλά που προσφέρεις με φόβο μη σου κόψει ο ταρίφα-man το χέρι.

Αυτά. Υδρογ.

(Μe)τρό

Κινούμεθα με τα μέσα. Διότι είναι ταυτοχρόνως οικονομικά αλλά και οικολογικά (φακ γιες μαδερ -ερθ)

 Η αλήθεια είναι ότι κάπου ανάμεσα στην επιβίβαση και την αποβίβαση καταλήγω να ψυχολογώ τα ενδότερα του είναι μου. Τριάνταφεύγα λεπτά διαδρομή αρκούν για να κατατμήσω την κοινωνικο-πολιτισμική μου ψυχοσύνθεση, που σκοπεύω να αναλύσω, θυσιάζοντας τον εαυτό μου στον βωμό του αυτοσαρκασμού.

Μπαίνω λοιπόν στον ηλεκτρικό, και πρώτη κίνηση είναι να ξεμπλέξω ευλαβικά τα ακουστικα του εμ-πι-3. Τα στουμπώνω στα αυτιά μου και πατάω πλεϊ αναμένοντας την μουσική. Και εδώ θα ομολογήσω κάτι. Έχω μία σχεδόν παθολογική ανάγκη να βάζω την ένταση της μουσικής μου στο μέγιστο δυνατό. Δεν το κάνω γιατί θέλω να μοιραστώ την χαρά της μουσικής μου με τους συνεπιβάτες μου, ούτε για να απολαύσω το πλήρες μπάσο. Όχι! Αυτό που πραγματικά ποθεί το σαδιστικό μου "εγώ" είναι να δείξω στους φέλοου τράβελερς πόσο χαρντκορίλα είμαι. Φαντασιώνομαι την γιαγιά απέναντι να απορεί με τον "Θόρυβο" που ακούω ενώ πιστεύω ότι θα βιώσω πνευματική ολοκλήρωση αν κάποιος νεολαίος (σαν και μένα) κάνει κομεντ για το πόσο ψαγμένη μουσική ακούω. Αν δω ότι το κοινό μου δεν συγκινείται καταφεύγω σε ένα μικρό αλλά αισθητό χεντ-μπανγκίδι. Αν μπαϊ δε γουεϊ πετύχω τραγούδι ντροπιαστικό όπως σκυλάδικο ή μινάζογλου, σπεύθω με τρεμάμενα χέρια να αλλάξω το κομμάτι. Μην γίνουμε και ρεζίλι. Τώρα πραγματικά δίνω σόου απολαμβάνοντας τις αδιάφορες ματιές των άλλων.

Και μιλώντας για ματιές, θα τσοντάρω στο θέμα του ψυχολογικού πολέμου που συμβαίνει ουκ ολίγες φορές στο τρένο. Σε έναν χώρο αμήχανης ημι-σιωπής, τα μάτια πάνε και έρχονται. Κοιτάω τους γύρω με μηχανική κριτικότητα, περνώντας την ώρα τσεκάρωντας τα μπουμπιζ της απέναντι τσούπρας, τους τίτλους της εφημερίδας που διαβάζει ο δίπλα και τα σκισμένα παπούτσια του μπροστινού μου. Το παιχνίδι όμως έχει οριστικά χαθεί όταν θα γίνει οπτική επαφή με κάποιον για διάστημα μεγαλύτερο των τριών μιλλισεκόντ. Πλέον ξεκινάει φουλ-ον πόλεμος. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες και κριτίρια νίκης, οπότε ο αντίπαλος μου και εγώ καταλήγουμε σε έναν φαύλο κύκλο δίχως τελειωμό, με συνεχείς ανταλλαγές κλεφτών και (ΠΑΝΤΑ) ταυτόχρονων ματιών ενώ και οι δύο προσπαθούμε να "κρυφτούμε" με ξυσίματα μύτης και σπασμωδικές κινήσεις.

Τη σιωπή του ψιονικού πολέμου θα την σπάσει κάποιος ζητιανάκος ορ σαμθινγκ. Εννοείται δεν δίνω ποτέ χαρτζηλίκι διότι το Σλαμντογκ Μιλλιοναιρ μου έμαθε ότι έτσι δυσχαιραίνω το φαινόμενο, υποστηρίζοντας έμμεσα τους εγκληματικούς μεγιστάνες που ελέγχουν τους ζητιάνους. Χτυπάω την παρανομία στο κέντρο της. Μα τι φιλόδωρος που είμαι... Δεν πα να κουβαλάς μαζί σου παιδιά, σκυλιά, χέρια πόδια, λεφτά δεν παίρνεις. Αϊ αμ γκιβινγκ γιου ταφ λαβ. Για το καλό σου. Νομίζω.
..
....
πωωωω...
 Τύψεις.
 Λε φου.

Νεόραιβος

Στο Αεροπλανοδρόμιο

Έχω περάσει ουκ ολίγες ώρες της μέχρι τώρα ζωής μου σε αεροπλάνα. Η τελευταία (χτες) ήταν όμως ειδική περίπτωση. Το πρόγραμμα πτήσης ήταν να πάω από Αθήνα Βρυξέλλες μέσω Κέρκυρας. Τελικά όμως κατέληξα Αθενς-Κορφου-Αθενς-Ρώμη-Μόρντορ-Μρασσελς.

Αν και μακροσκελές, το ταξίδι αποτέλεσε θησαυρό! (γουαου θαυμαστικό!) Ως μπλαζέ και κιτς "κωμικός" (εδώ γελάμε) έχω ανάγκη για κλισέ, όπως η Κέ$α έχει ανάγκη το αουτοτουν. Πέντε πτήσεις έθρεψαν το συγγραφικό μου ταλέντο, εμπνέοντας με σαν ομηρικές μούσες. (ριπριζεντ γιο!) Θα βάλω και γω το ληθαράκι μου λοιπόν στο χιλιοσατιρισμένο σκηνικό του αεροπλάνου.

Ίσως η πιο επίπονη εμπειρία του Ελ. Βενιζέλου (μετά την συντριβή αεροπλάνου εννοείται) είναι η αναμονή στα μηχανήματα σελφ τσεκ-ιν. Υποτείθεται τα έβαλαν για να επιταχύνουν την διαδικασία επιβίβασης. Τεστικλς! Όταν βάζεις μία γριά μπροστά σε επιφάνεια αφής μην περιμένεις πολλά πολλά ειδικά όταν το πιο κοντινό που έχουν δει σε πληκτρολόγιο qwerty είναι ο δίσκος της φαιστού σε γραμμική Β. (τρολολολ)

Κάνεις τσεκ-ιν, περνάς αφορολόγητα (φτηνό αλκοόλ φακ γες!), περιμένεις μία αιωνιώτητα στο γουεϊτινγκ ρουμ, προσπαθείς να καταλάβεις από που ξέρεις τον απέναντι, ξεκινάει η επιβίβαση (για κάποιους ξεκίνησε πριν μία ώρα και γι'αυτό περιμένουν ορθοστασίδι), μπαίνεις μέσα και κάθεσαι.

Στην πρώτη πτήση έκατσα θέση 3Β, ακριβώς πίσω από τους Βι Αϊ Πι.  Η ζήλεια πάντα οργιάζει σε τέτοιες περιπτώσεις. Θέλω και γω να πίνω την πορτοκαλάδα μου σε γυάλινο ποτήρι αντί του πλαστικού γαμώτη! Γιατί να μην είμαι πλούσιος; Ειδικά όταν η πτήση διαρκεί περίπου μία ώρα, γιατί να μην μπορώ να πληρώνω ένα κατοστάρικο παραπάνω για φουλ άνεση? Άσε που έχουν κουρτινούλες για να μην τους ενοχλούμε με τα πέσαντ βλέμματά μας. Είμαι απλά τζέλους.

Και επιτέλους αποφάσισα να μπω στο επίμαχο ζήτημα: τους κλασικούς επιβάτες ενός ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ αεροπλάνου. Δεν πα να πετάς και με πολεμικό αεροσκάφος για Ιρακ ( έχουν ακόμα πόλεμο εκεί ε;), πάλι τους ίδιους τύπους επιβατών θα πετύχεις. Για να γίνει λίγο πιο εύπεπτο το μπλόγκ, τους αναφέρω με μπούλετ ποϊντς γιατί ξέρω ότι το κοινό μου δεν τα πιάνει γρήγορα. Ναι, σε σένα αναφέρομαι φίλε αναγνώστη. 

•  Μωρά: Δυστυχώς δεν αναφέρομαι σε χοτ μπεϊμπς αλλά σε νεογνά. 
• Ο Μύξας, ιδρωτίλας, ασθματικός: Φαν φακτ, o ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να παράγει περίπου 185 κυβικά μέτρα βλέννας. Αν δεν με πιστεύεις παρατήρησε τον μύξα, ιδρωτίλα, ασθματικό δίπλα σου στο αεροπλάνο νεξτ ταϊμ.
• Ο\Η Φάμπιουλους:  Συνήθως γκεϊ, ο φαμπιουλους νομίζει ότι πετάει σε γραμμή Παρίσι - Νέα Υόρκη οπότε φροντίζει να ντύνεται, να αρωματίζεται και να στολίζεται λες και πάει σε βασιλικό σουαρέ. Εδώ ανήκουν και οι γριές που ντύνονται με το συνολάκι της εκκλησίας, αλλά πλέον είναι είδος ύπο εξαφάνιση καθώς σπάνια καταφέρνουν να περάσουν από το σελφ τσεκ-ιν.
• Ο Μιστερ Πρέσιντεντ: Ο ενοχλητικός αυνάνας που θα σταθεί μπροστά σε ότι και αν συμβεί. Γεννημένος ηγέτης, και πιθανότατα ζυγός. (Σας ξέρουμε εσάς και την φάρα σας. Αλλά δεν θα'ρθει ο ανάδρομος Ερμής; Εκεί θα δείτε.) Αν αργήσει το αεροπλάνο, αυτός θα κάνει παράπονα με λεγάμενα του στυλ "Κόψτε το σβέρκο σας". Αν το φαΐ είναι "τζι τι πι" που λέμε και μεις οι νεολαίοι, αυτός θα τσακωθεί με το κάμπιν κρου, καθώς ως γνωστόν, αυτοί φταίνε για ΟΛΑ!
• Ο επαναληπτικός μπλα-μπλας: Αν κάτσεις δίπλα του, συλλυπητήρια. Είναι ο τύπος που θα ξεκινήσει να μιλάει στην Ταϊλάνδη και θα σταματήσει στον Καναδά. Ο μονόλογος θα είναι πιο μονότονος και από χιόνια στο ραδιόφωνο, ενώ στην σπάνια περίπτωση που θα απευθύνει ερώτηση θα απαντήσεις μονολεκτικά με τον φόβο ότι θα προκαλέσεις νέα χιονοστοιβάδα-λογοδιάρροιας.
• Ο κουρασμένος: Ίσως η καλύτερη περίπτωση καθώς δεν ενοχλεί σε τίποτα. Το μόνο αρνητικό είναι η αμηχανία που προκύπτει όταν πρέπει να τον ξυπνήσεις γιατί η συνοδός θέλει να σηκώσει το τραπεζάκι.
• Ο Αλλαχαμρακανταζ: αλλαχμρακανταζ, ντεθ του αμερικα. ΜΠΟΥΜ.
• Too soon?

Καλά ταξίδια,
Νεόραιβος.