Eλεύθερος?

Βλέπεις: τριχωτό χέρι, μακρύ νυχάκι στο μικρό δάχτυλο και χρυσό δαχτυλίδι προαιρετικά. Στον καθρέφτη κρεμασμένες εικόνες όλων των Αγίων και ολόκληρη η επίχρυση Παναγία Σουμελά.

Ακούς: είτε Ντέρτι FM, είτε Τράγκα, εξαρτάται ποια ώρα της ημέρας είναι. Και βρισιές που απευθύνονται στα θεία (πόσο οξύμωρο; Βλ. εικόνες).

Μυρίζεις: Βαριά σέρτικα τσιγάρα που σε μαστουρώνουν, σε μια μοναδική πανδαισία με ιδρώτα σάπιου εξηντάρη.

Φυσικά όποιος Έλληνας σέβεται τον εαυτό του έχει αντιληφθεί πως το παραπάνω σεξουλιάρικο, αισθησιακό και φιλόξενο περιβάλλον είναι εκείνο του ταξί. Πάντα πίστευα ότι οι ταρίφες έχουν μεταξύ τους έναν μυστικό bro-code της υποχθόνιας αδελφότητας τους, ώστε να μπορείς να τους ξεχωρίζεις μέσα στα πλήθη. Έχουν την αύρα.

Αν ποτέ τους πιάσεις την κουβέντα η συζήτηση με μαθηματική ακρίβεια θα περιστραφεί γύρω από

1)Πόσο μαλακισμένα οδηγούν όλοι οι άλλοι, ανεξάρτητα που το 99% των ταξιτζήδων οδηγούν χειρότερα από λυσσασμένους χιμπατζήδες.

2)Δ.Ν.Τ. και οικονομικά-πολιτικά τεκταινόμενα, για τα οποία δεν έχουν σαφή άποψη αλλά οι παπαρολογίες τους είναι by default σωστές γιατί «εγώ ψήθηκα στο σχολείο της πιάτσας».

3)Τα 20άρια του λυκείου και το ότι ήταν σημαιοφόροι αλλά «δε γούσταρα να σπουδάσωνα ούμε».

Σε προσφωνεί πάντα ‘’φίλε’’ ή ‘’φίλε μου’’ ενώ το νυχάκι παραμονεύει σαν αρπακτικό να τσιμπήσει τα λιγοστά ψιλά που προσφέρεις με φόβο μη σου κόψει ο ταρίφα-man το χέρι.

Αυτά. Υδρογ.