Δεν θυμάμαι πως
έφτασα μέχρι εδώ. Μόνο ότι έτρεχα. Έχω κρυφτεί σε έναν θάμνο, γύρω μου πέτρες
και ησυχία. Μέχρι πριν από λίγο άκουγα τα βήματά της. Κάτι μου έκανε και δεν
μπορώ να περπατήσω. Δεν θέλω να πεθάνω έτσι... Κρυμμένος σαν δειλό παιδί. Αλλά
δεν ξέρω τι να κάνω. Είμα βαριά τραυματισμένος, και δεν έχω τη θέληση να
συνεχίσω. Ακούω κάτι δίπλα μου. Κάποιο ζώο πρέπει να είναι. Το δάσος εδώ είναι
γεμάτο. Και δεν φιλοξενεί μόνο ζώα. Δεν ξέρω οι φίλοι μου τι κάνουν. Νομίζω
πολεμάνε. Έπρεπε να είχαν φύγει.
Ξεκινάω τις
διαδικασίες, προετοιμάζομαι. Σε λίγο θα έχω γυρίσει σπίτι. Όλα θα πάνε καλά.
Τίποτα δεν πάει
καλά.
Πλησιάζει. Λίγο
ακόμα θέλω αλλά είναι πολύ κοντά. Δεν προλαβαίνω και δεν μπορώ να τρέξω. Μπαίνει μέσα στους θάμνους. Αν δεν με έχει
ήδη δει, σίγουρα θα με δει σε λίγο. Τα βήματά της εκωφαντικά. Πλησιάζει με υπεράνθρωπη ταχύτητα. Είναι οι
τελευταίες μου στιγμές και το ξέρω. Αρχίζω να τρέχω αλλά είναι σίγουρο ότι δεν
θα καταφέρω τίποτα. Μου επιτίθεται. Με αποτελείωνει με ένα μαχαίρι. Το χρώμα
φεύγει σιγά σιγά από τα μάτια μου. Πριν καν καταρεύσω στο έδαφος, αυτή έχει
βρει τον επόμενο στόχο της.
Καλά ρε μαλάκες
ποιος φίνταρε την Καταρίνα?
