Saturday, 13 October 2012

Εγώ Καμάρα κι εσύ Πολυτεχνείο

Όχι, δεν έχω κάτι με τους πολυτεχνίτες.

Η αλήθεια είναι ότι σαν ομάδα φοιτητών τους σέβομαι a priori, όπως σέβονται οι γριές τον παπά της ενορίας, καθώς πάντα πίστευα ότι είναι πιο έξυπνοι από μένα. Anyway, το μίσος και το μένος μου απέναντι σ’ αυτή την φοιτητική κάστα συνίσταται στο ότι τα μέλη της κατοικούν στον δικό τους πλανήτη, τον οποίο κατάφεραν λίγοι να προσεγγίσουν, και όσοι το έκαναν δεν επέστρεψαν ποτέ.

Μέτριο ανάστημα, μουσάκια, βερμούδα όλο το χρόνο, πόλο μπλουζάκια και γυαλιά. Λάπτοπ απαραιτήτως, ίσως και κάποια i-paparia την οποία ισχυρίζονται ότι ξέρουν να κουμαντάρουν. Επικοινωνούν με κώδικες, κρύα «θετικά» αστειάκια του τύπου «τι είπε το μήλο στο Νεύτωνα?» και προσφάτως καμμένες ατάκες του Δρ. Σέλντον Κούπερ-πλασαρισμένες με το ύφος του επαϊοντος ότι δήθεν εμείς την καταλάβαμε ενώ εσείς οι θνητοί όχι. Κατεβαίνουν στη σχολή με αυτοκίνητο γιατί είναι κούλ και έχουν να παρκάρουν. Ουσιαστικά ελπίζουν να εντυπωσιάσουν κανα ψάρι της Φιλοσοφικής με το φιατάκι του παππού τους αλλά φευ.

Το φαιδρό της υπόθεσης ξεκινά όταν παλεύουν να είναι φυσιλογικοί, πόσο μάλλον να βρούνε και γκόμενα. Δεν είναι κακοί, ούτε απαραίτητα άσχημοι. Απλά η ρετσινιά του ότι οι σκληροπυρηνικοί πολυτεχνίτες είναι μπακούρια και παρθένοι μέχρι τα 30, ρέει στο DNA τους ως ανασταλτικός παράγων.

Στο κλάμπ με άπειρη αυτοπεποίθηση κοιτούν τα γκομενάκια. Τα ωραία γκομενάκια. Μόνο αυτά. Τα πλησιάζουν με το ποτό στο χέρι. Με ύφος 100 Καρδιναλίων στήνονται δίπλα τους και χορεύουν. Που δεν χορεύουν, κάνουν σπασμωδικές κινήσεις σα γάτα που μόλις κατάπιε μαγνήτη. <Κούκλα, ποιο είναι το συνημίτονό σου; Πρέπει να είναι 2π, γιατί είσαι το νούμερο ένα>.

Λυπάμαι.

No comments:

Post a Comment