Δεν έχεις τι να κάνεις. Έχεις λιώσει τις ταινίες, τις σειρές, τα βίντεο, τις μαγνητοσκοπημένες συναυλίες, το Skyrim. Θες ένα τίμιο RPG να γεμίσεις την κενή ζωή σου.
LoL.
Αρχίζεις να παίζεις, συμπαθητικό, εύκολο, λίγο για τον πούτσο η community αλλά παλέυεται. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν εμφανίζονται τα σημάδια του πρώιμου εθισμού.
Καίς τις πρωινές ώρες της σχολής για να κάνεις λέβελ άπ. Αναφέρεσαι στο σπίτι σου ως ‘’turret’’, βγαίνεις σπανίως για καφέ με φίλους και όταν το κάνεις γύρω στις 3 ώρες τσακώνεστε για τα items που πρέπει να βγάζεις, το πόσο γαμάει ο ένας τον παίκτη του άλλου και η συζήτηση εκτροχιάζεται και φτάνει σε βιασμούς μανάδων και άλλα τέτοια γυμνασιακά. Οι μη μυημένοι σε βρίζουν για το νέο τρεντ που εισήγαγες και κατέστρεψες την παρέα και κοιτούν καχύποπτα με υποψία αηδίας όταν αναφέρονται στην κουβέντα λέξεις όπως ‘’nexus, ulti, feeder, trinity force’’ και τα λοιπά τοιούτα.
4 η ώρα το μεσημέρι. Έξω βροχή και σαπίλα. ‘’Έλα Διονύση, μπές για ένα γκέημ’’. Και μπαίνει ο Διονύσης. Και τα γκέημς δεν είναι ένα και δύο, πάει 5 πρωί. Κοιμάσαι από τις 8 το πρωί ως τις 3 το μεσημέρι, ξαναμπαίνεις για ΛοΛ, καίγεσαι. Κοιτάχτηκες χτες τυχαία στον καθρέφτη και ήσουν αναμαλλισμένος, με μαύρους κύκλους, οδοντόκρεμα, καφέ και κομματάκια μπισκότου κολλημένα στο t-shirt σου.
Είπες θα το κόψεις, έτσι και έκανες. Έκλεισες τα αυτιά σου στις σειρήνες και έκανες χαρούμενη τη μάνα σου που σταυροκοπιότανε επειδή όλη μέρα ούρλιαζες μπροστά από την οθόνη και ‘’σκότωνες τέρατα’’.
Μα προχτές ο αδερφός σου τσίμπησε τον τελευταίο κεφτέ από το πιάτο και ούρλιαξες με μένος ‘’KILL STEAL’’.
Πάει, τελείωσε. Κυλίστηκες στο βούρκο του Summoner’s Rift και δεν υπάρχει κανείς πια που να μπορεί να σε τραβήξει από κει…
LoL.
Αρχίζεις να παίζεις, συμπαθητικό, εύκολο, λίγο για τον πούτσο η community αλλά παλέυεται. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν εμφανίζονται τα σημάδια του πρώιμου εθισμού.
Καίς τις πρωινές ώρες της σχολής για να κάνεις λέβελ άπ. Αναφέρεσαι στο σπίτι σου ως ‘’turret’’, βγαίνεις σπανίως για καφέ με φίλους και όταν το κάνεις γύρω στις 3 ώρες τσακώνεστε για τα items που πρέπει να βγάζεις, το πόσο γαμάει ο ένας τον παίκτη του άλλου και η συζήτηση εκτροχιάζεται και φτάνει σε βιασμούς μανάδων και άλλα τέτοια γυμνασιακά. Οι μη μυημένοι σε βρίζουν για το νέο τρεντ που εισήγαγες και κατέστρεψες την παρέα και κοιτούν καχύποπτα με υποψία αηδίας όταν αναφέρονται στην κουβέντα λέξεις όπως ‘’nexus, ulti, feeder, trinity force’’ και τα λοιπά τοιούτα.
4 η ώρα το μεσημέρι. Έξω βροχή και σαπίλα. ‘’Έλα Διονύση, μπές για ένα γκέημ’’. Και μπαίνει ο Διονύσης. Και τα γκέημς δεν είναι ένα και δύο, πάει 5 πρωί. Κοιμάσαι από τις 8 το πρωί ως τις 3 το μεσημέρι, ξαναμπαίνεις για ΛοΛ, καίγεσαι. Κοιτάχτηκες χτες τυχαία στον καθρέφτη και ήσουν αναμαλλισμένος, με μαύρους κύκλους, οδοντόκρεμα, καφέ και κομματάκια μπισκότου κολλημένα στο t-shirt σου.
Είπες θα το κόψεις, έτσι και έκανες. Έκλεισες τα αυτιά σου στις σειρήνες και έκανες χαρούμενη τη μάνα σου που σταυροκοπιότανε επειδή όλη μέρα ούρλιαζες μπροστά από την οθόνη και ‘’σκότωνες τέρατα’’.
Μα προχτές ο αδερφός σου τσίμπησε τον τελευταίο κεφτέ από το πιάτο και ούρλιαξες με μένος ‘’KILL STEAL’’.
Πάει, τελείωσε. Κυλίστηκες στο βούρκο του Summoner’s Rift και δεν υπάρχει κανείς πια που να μπορεί να σε τραβήξει από κει…
No comments:
Post a Comment